Nieuws

Wat veroorzaakte de Tripoli crash?


Het uitzoeken wat de crash van de Afriqiyah Air veroorzaakte wordt een heidens karwei. Er zijn wel aanwijzingen.

Piloten die geregeld op Tripoli vliegen, hebben op luchtvaartfora gezegd dat de luchthaven ouderwetse landingshulpmiddelen gebruikt. Dat kan een rol hebben gespeeld bij het ontstaan van het ongeluk. Het ontbreekt bij landingsbaan 09 (waar het ongeluk plaatsvond) aan een instrument landing system (ILS) waardoor piloten zijn aangewezen op radiobakens. Die geven bij de aanvlieg op Tripoli nog wel eens foutieve informatie, zeggen piloten op fora en in de media.

World Tourism and Aviation News (WTAN) meldt bovendien dat de radiobakens worden gestoord door bouwactiviteiten in de buurt van de luchthaven. Piloten worden voor die storingen gewaarschuwd. Ze moeten goed zicht hebben om zeker te zijn dat ze recht voor de baan zitten.

Bouwactiviteiten op de luchthaven van Tripoli zouden radiobakens minder betrouwbaar maken.

Bouwactiviteiten op de luchthaven van Tripoli zouden radiobakens minder betrouwbaar maken.

In veel media staat dat het goed weer was, die ochtend. Maar WTAN zegt dat de opkomende zon direct in de ogen van de bemanning scheen, waardoor de zichtbaarheid aanzienlijk afnam. Dat effect werd nog eens versterkt door fijn woestijnzand in de lucht. De vlucht van Afriqiyah landde inderdaad richting het oosten en dus de opkomende zon.

De plaats van de crash in Tripoli. Tussen de rode strepen liggen de wrakstukken, de oranje driehoek is de vindplaats van de staart. Het toestel heeft op een haar na een moskee gemist, rechtsonder in beeld.

De plaats van de crash in Tripoli. Tussen de rode strepen liggen de wrakstukken, de oranje driehoek is de vindplaats van de staart. Het toestel heeft op een haar na een moskee gemist, rechtsonder in beeld.

Het wrak van de Airbus ligt een paar honderd meter voor de baan, maar lichtelijk naar het zuiden (zie afbeelding). Dat zou volgens piloten een indicatie kunnen zijn dat de piloot merkte dat hij niet recht voor de baan zat. In dat geval maken piloten een doorstart om na een rondje een tweede poging te doen om te landen.

Alleen is het toestel daar nooit aan toegekomen. De wrakstukken zijn gefragmenteerd en over een middelgroot oppervlak verspreid, wat duidt op een ‘hoog energetische impact’ van het vliegtuig. Dat kan betekenen dat het toestel (te) snel vloog of van redelijk grote hoogte naar beneden is gekomen.

Het feit dat de staart intact is, wordt door luchtvaartexperts gezien als een teken dat het toestel het eerst met de neus de grond heeft geraakt.

Het vliegveld van Tripoli is óók een vliegtuigkerkhof waar oude toestellen staan te verroesten. Op deze foto, genomen uit een vliegtuigraam, zijn twee oude Fokker F27's, een Boeing 727 (laatste gebouwd 1984) en een Boeing 707 (laatste gebouwd 1978) te zien.

Het vliegveld van Tripoli is óók een vliegtuigkerkhof waar oude toestellen staan te verroesten. Op deze foto, genomen uit een vliegtuigraam, zijn twee oude Fokker F27's, een Boeing 727 (laatste gebouwd 1984) en een Boeing 707 (laatste gebouwd 1978) te zien.

De onderzoekers die de oorzaak van het ongeluk in Tripoli bestuderen zullen ongetwijfeld ook een blik werpen op twee bijna-ongelukken met Airbus A330, afgelopen jaar. Bij beide incidenten (een Quantas en een Cathay Pacific vlucht) sloeg een onderdeel van de boordcomputer op hol. De Quantas-vlucht duikelde kilometers omlaag boven de oceaan omdat de boordcomputer verkeerde waardes doorgaf. De vlucht van Cathay maakte een noodlanding omdat een van de motoren op hoge toeren bleef draaien en niet langzamer wilde.

Beeld: Gladeice (Panoramio) en Google Earth.