Nieuws

Luxemburg: eigenlijk is het van ons



Zo hoor je nooit van hem, zo is hij een week lang niet uit
het nieuws te slaan. Henri, groothertog van Luxemburg is bezig het landje in
een constitutionele crisis te storten. Waarom en wie is die Henri nou helemaal?

Niet minder dan een achter- achterneef van Beatrix. Ze kennen elkaar goed en hebben
gedeeltelijk dezelfde achternaam, Nassau. Het grote verschil is dat onze
Beatrix de incarnatie van het protestantse geloof is, terwijl Henri een zeer
behoudende katholiek is. Schokkend: Beatrix had ook koningin van Luxemburg kunnen zijn.


Henri is in het nieuws omdat hij weigert een wet te tekenen die euthanasie regelt. De
man is verschrikkelijk gelovig en kan er met zijn geweten niet bij. Voor
Nederland is deze hele affaire pikant omdat de Luxemburgse regering heeft
aangegeven dat ze Nederland en België, waar euthanasie goed geregeld is, zien
als voorbeelden.

 

Luxemburg is altijd een speeltuin van grote koninklijke
families geweest. De Bourbons, de Habsburgs, de Hohenzollerns, iedereen is er
wel eens de baas geweest. Toen Napoleon in 1815 definitief was verslagen kreeg
de prins van Oranje Nederland, België én Luxemburg met een grote strik er
omheen als overwinningscadeautje van de Britten en de Duitsers. België scheidde
zich al snel af, maar Luxemburg hebben ‘we’ nog tot 1890 gehouden. Het behoorde
officieel niet tot Nederland, maar was een soort hobbylandje van onze koningen,
een koninklijke enclave waar de Oranjes zich overigens zelden lieten zien. Luxemburg
werd algemeen gezien als een van de meest achterlijke gebieden van Europa.


Er gebeurden in die tijd overigens wel meer rare dingen aan
onze zuidgrens, zo bevond zich ten zuiden van Vaals ook nog een tijdje het
minilandje Moresnet.

 

In 1890 werd Luxemburg een echt land, door een onvervalst
staaltje seksediscriminatie. In de Luxemburgse wet staat dat de groothertog
altijd een man moet zijn uit de familie Nassau.


Zo lang Nederland een koning
had, ging dat prima. Maar toen koning Willem III overleed en er geen mannelijke
Oranje-Nassaus meer in leven waren, was er een probleem. Prinses, later
koningin Wilhelmina mocht geen staatshoofd zijn van Luxemburg omdat ze te veel
oestrogeen in het lichaam had.


Daarom werd het huis Nassau-Weiburg gevraagd om Luxemburg te
gaan besturen. Ze kregen een groothertog met de prachtige naam Adolf, een
achterneef van Wilhelmina.


Een beetje zuur was alleen wel dat de Luxemburgers
al in 1912 hun eigen regel overtraden en groothertogin Marie Adélaïde kregen.
Ze heulde nogal met de Duitsers en werd daarom opgevolgd door haar zus
Charlotte – nog een vrouw dus.


Zo bezien had Luxemburg best in de Nederlandse
koninklijke familie kunnen blijven. Hadden we nu misschien een leuke enclave
gehad met heuvels. En de Luxemburgers minder problemen met euthanasie