Nieuws

Grootste asfaltmeer over 400 jaar leeg


Meer asfalt! roepen werkgevers en automobilisten. Terwijl Nederland al één van de dichtst geasfalteerde landen ter wereld is. Ongeveer 1 procent van ons landoppervlak is inmiddels bedekt. Ooit kwam een goed deel van ons asfalt (wat op de wegen ligt heet officieel asfaltbeton) uit het grootste natuurlijke asfaltmeer ter wereld, Pitch Lake op Trinidad.

Lokale mensen komen graag pootje baden in de plassen regenwater op Pitch Lake. Het water vermengt zich met zwavel en dat zou goed zijn tegen allerlei gezondheidskwalen. Het is wel oppassen geblazen met de soms zeer diepe, en soms ook gevaarlijk zachte plooien in de bodem van de poelen. Soms waagt iemand zich te ver, zakt weg en loopt ernstige brandwonden op.

Het ‘meer’ is 40 hectare groot en reikt op het diepste punt 75 meter. Volgens schattingen van de lokale asfaltfabriek bevat het meer nog tussen de 6 en 10 miljoen ton asfalt, dat zich ondergronds uitstrekt van het nabijgelegen dorpje La Brea en tot aan de zee.

Het hele landschap is getekend door het natuurfenomeen. Overal stuwt asfalt omhoog. Zonder hoge four wheel drive valt er eigenlijk niet te rijden. Je zou bijna denken dat Trini’s geen fatsoenlijke wegen kunnen bouwen, ook al hebben ze alle asfalt van de wereld. Niets is minder waar.

Natuurlijk asfalt heeft de onhebbelijkheid altijd in beweging te zijn. Door de wisselende temperaturen overdag en ’s nachts en de wisselende druk van verkeer op het wegdek verandert het steeds van vorm. Lastig voor lokale bewoners, maar het maakt prachtig inzichtelijk hoe natuurlijk asfalt werkt. Als heel langzame en dikke vla.

Natuurlijk asfalt bestaat uit aardolie waaruit vluchtige stoffen als gasolie en benzine zijn verdampt. Dit gebeurt wanneer de aardolie het aardoppervlak bereikt. Wat overblijft, is een meer vol met het zwaarste deel van aardolie: bitumen, een zwarte taaie stof die zich vermengt met steentjes, zand en verder ieder ongelukkig organisme dat blijft plakken.

Fabrieksasfalt
Aan de import van natuurlijk asfalt uit Trinidad kwam een einde toen de milieueisen hier werden aangescherpt. Het bevat namelijk kankerverwekkend teer. Dit bindmiddel is net zo zwart en taai als het bitumen in natuurlijk asfalt, maar ontstaat op een totaal andere manier: door verhitting (niet verbranding) van hout en steenkool. Rijkswaterstaat gebruikt sinds 1980 geen teer meer voor nieuwe wegen. Sinds 1991 geldt een totaalverbod.

Het bitumen op de Nederlandse wegen komt tegenwoordig uit raffinaderijen in Antwerpen, het Duitse Brunbuttel en het Franse Le Havre. In principe kan elke olieverwerker bitumen maken. De andere ingrediënten voor asfaltbeton (het asfalt op de wegen) halen de producenten uit zand- en steengroeven.

400 jaar
Trinidad produceert nog steeds flinke hoeveelheden natuurlijk asfalt voor de export. Maar Pitch Lake als melkkoe heeft betere tijden gekend. Tussen 1875 en 1900 voorzag Trinidad in 90 procent van de wereldwijde vraag naar asfalt. Vrij snel daarna kregen olieraffinaderijen de overhand om de jaarlijkse behoefte aan 40 miljoen ton te voldoen. Bij een jaarproductie van 20.000 ton zal het meer over ongeveer vierhonderd jaar leeg zijn.

Beeld: Shriram.

Follow Faqtman on Twitter