Nieuws

Kunstmatige veroudering is gok


De politie in Drenthe zoekt een meisje dat sinds 1992 wordt vermist. Daarbij gebruiken ze een kunstmatig verouderd portret. Hoe betrouwbaar is dat?

Als de zaak van de Oostenrijkse Natascha Kampusch iets leert, dan is het dat kinderen die al jaren worden vermist soms nog in leven zijn. Alleen hoe vind je ze? Kinderen worden ouder, dus een foto van een paar jaar geleden is al snel niet meer betrouwbaar.

Vandaar dat de politie al ruim tien jaar gebruik maakt van software die een gezicht op een foto kunstmatig kan verouderen. Momenteel probeert de politie van Drenthe op deze manier Willeke Dost te vinden, een meisje dat in 1992 verdween.

Willeke Dost als meisje en volwassene

Willeke Dost als meisje en volwassene

Hoe werkt deze software? Het programma verlengt automatisch oorlellen en het puntje van de neus op een foto. Deze lichaamsdelen worden door de zwaartekracht langwerpiger in de loop der jaren. De huid wordt minder glad gemaakt door het aanbrengen van schaduwen.

Dat is het relatief makkelijke gedeelte. Moeilijker is het om een digitaal ‘verouderingsmasker’ over het portret leggen, om de groei van botten en spieren in het gezicht te simuleren. Hierbij moet degene die het portret bewerkt een aantal keuzes maken: heeft de verdwenen persoon een goed dieet gehad? Is hij of zij dik geworden of juist slank? Heeft het vermiste kind een makkelijk of een moeilijk leven gehad?

De betrouwbaarheid van verouderingssoftware is over het algemeen dan ook niet groot, zo blijkt uit studies. Veroudering is een proces dat bij alle mensen anders gaat. Zo is er jaren geleden van Michael Jackson een ‘verouderd’ portret gemaakt op basis van een jeugdfoto. Het leek voor geen meter op zijn echte portret.

Michael als jongen en als volwassene

Michael als jongen en als volwassene

Het is te hopen dat de kunstmatige veroudering van Willeke Dost beter heeft gewerkt dan bij de King of Pop.

De echte Michael Jackson

De echte Michael Jackson