Tornado's behoren tot de meest verwoestende natuurverschijnselen die we kennen. Zijn ze ook een ongekende energiebron?
Tornado’s zijn gevreesd. Elk jaar zaaien ze in de Verenigde Staten dood en verderf in de groep staten in het midwesten die toepasselijk Tornado Alley wordt genoemd. Zodra een sinistere donkere slurf van woest rondkolkende wolken naar beneden zakt, weten bewoners van de Great Plains hoe laat het is en beseffen dat ze maar beter heel snel naar hun schuilkelder kunnen vluchten voor de enorme hoeveelheden energie die vrij komen en doorgaans letterlijk een spoor van vernietiging zaaien in dorpen en steden waar de slurf de grond raakt.
Tornado’s halen hun verwoestende kracht uit het temperatuurverschil tussen hogere en lagere luchtlagen. De warme, vochtige lucht stijgt op in de slurf – waterdamp is een derde lichter dan lucht. Door de zeer snelle draaiing van de lucht in de slurf wordt het binnenste deel van de slurf voor een deel vacuüm getrokken – de luchtdruk neemt in een zware tornado af tot minder dan negentig procent van normaal. De snel stijgende lucht zorgt dat de wervelstorm intact blijft. Eenmaal aangekomen hoog in de atmosfeer condenseert de waterdamp in de supercel en regent uit,waardoor het luchtdrukverschil en het proces in stand blijft. Uiteindelijk stopt de tornado als de aanvoer van warme vochtige lucht staakt. Vaak is dat kort nadat de tornado de grond raakt, omdat dan het aanvoergebied van de tornado verstikt, ongeveer zoals een stofzuigermondstuk dat zich vastzuigt.
Geen wonder dat uitvinders likkebaardend kijken naar deze energiebron. Eén van hen is de Canadees Louis Michaud, een gepensioneerd ingenieur. Zijn plan komt er op neer om een kunstmatige tornado op te wekken. Hiervoor gebruikt hij een soort koeltorenachtige structuur waarin met behulp van afvalwarmte uit een naastgelegen fabriek of centrale een kolom warme, vochtige lucht wordt geproduceerd. De instromende lucht wordt opgewarmd en 100% verzadigd met waterdamp door water te laten verdampen. Vervolgens wordt kunstmatig een draaiing opgewekt door de lucht onder een hoek in te laten stromen.
Het nieuwste prototype van Michaud in actie. bron: Vortex Engine
Het voordeel ten opzichte van vergelijkbare ontwerpen, zoals de enorme, peperdure Australische zonnetoren die warme, door de zon in een broeikas opgewekte lucht naar boven laat stromen, is dat hij op slimme manier gebruik maakt van een natuurlijke schoorsteen: de tornado. Volgens zijn berekening is op die manier tot 20% extra energie te winnen uit afvalwarmte van centrales, wat het rendement van de gemiddelde centrale met 10-15% zou vergroten en het vervelende koelwaterprobleem zou omzetten in een winstgevende hulpbron. Waar een bron van tropisch warm water (minimaal 26 graden is vereist) beschikbaar is, zoals aan de kust van Zuid-India en andere tropische landen, hoeft zelfs helemaal geen extra energie toegevoerd te worden afgezien van het vernevelen van warm water in de luchtstroom.
Er is wel een nadeel – bovenaan de kunstmatige slurf ontstaat er een permanente regenbui, maar in relatief droge Zuid-Indische streken zoals Tamil Nadu zou dat juist een uitkomst zijn. Om maar niet te spreken over toepassing van dit systeem bij de door kurkdroge streken omringde Perzische Golf, die met 35 graden Celsius het warmste zeewater ter wereld heeft. Of aan de Australische kust, ook bepaald geen continent dat rijk gezegend is met grazige vlakten.
En het land waar de meeste tornado’s voorkomen per vierkante kilometer? Daarvoor hoeft u niet ver van huis. Nederland kent met meer tornado’s per oppervlakte-eenheid dan welk ander land ter wereld ook. Gelukkig gaat het doorgaans maar om kleine tornado’s. Dus als één van onze gewaardeerde lezers een miljoentje of wat over heeft en een elektriciteitscentrale als buur, of op vriendschappelijke voet staat met een verlichte oliesjeik uit een Perzische Golfstaatje, dan is dit de kans voor een milieuvriendelijke en waarschijnlijk ook behoorlijk winstgevende belegging.
Meer informatie
