Kleine sterren – de meest voorkomende in het universum – kunnen toch leven voortbrengen op planeten.

De kleinste sterren die we kennen, M-klasse rode dwergen, hebben een massa van ongeveer een tiende deel van de zon. In deze sterren wordt veel minder energie geproduceerd dan in de zon, daarom de lage oppervlaktetemperatuur en dus de dof-rode kleur. Goed nieuws is wel dat M-sterren extreem lang blijven schijnen: volgens berekeningen schijnt een sterretje van een tiende zonsmassa 10 000 miljard jaar, duizend keer zo lang als de zon. De bewoonbare zone ligt veel dichter bij deze sterren dan de aarde bij de zon: vijftien miljoen kilometer.

De fictieve exoplaneet Aurelia draait om een rode dwergster. De nachtzijde is permanent bedekt met ijs. Bron: NGC

Tot nu toe werd gedacht dat een planeet geen beschermend magnetisch veld kan vormen in de buurt van een rode dwerg. Zonder magnetisch veld blaast de zonnewind van de rode dwerg alle water weg. Door het getijde-effect draait de planeet niet meer om haar as, zoals al met de maan gebeurd is. Zonder draaiing geen magnetisch veld. De fictieve exoplaneet Aurelia in de NGC TV-serie Extraterrestrial staat dan ook stil.

Die conclusie was te voorbarig, blijkt uit nieuwe berekeningen. Als een planeet een grote kern heeft met lichtere elementen dan die in de kern van de aarde, dan kan er toch een vorm van stroming plaatsvinden. En kan zich dus zich ondanks dat de planeet stilstaat, toch een beschermend magnetisch veld vormen.