Nieuw: kunstmatige stembanden


stemband

Onderzoekers zijn er voor het eerst in geslaagd om functionele menselijke stembanden te kweken in het laboratorium. Deze weefsels zijn gegenereerd uit enkele cellen en ze zijn even veerkrachtig en stabiel als natuurlijke stembanden. Maar belangrijker: ze trillen in de luchtstroom en genereren dezelfde geluiden.

Dergelijke stembanden zouden kunnen helpen mensen met de schade aan hun keel in de toekomst kunnen helpen om hun stem weer te vinden, rapporteren onderzoekers van de universiteit van Wisconsin in het tijdschrift Science Translational Medicine.

De stem is één van onze belangrijkste communicatiemiddelen. Daarmee spreken we, brengen we onze emoties over en vertellen we anderen over onze persoonlijkheid. Om dit te laten werken, heeft de natuur een complex, fijn afgesteld systeem ontwikkeld. Onze stembanden zijn gemaakt van een speciaal weefsel, flexibel genoeg om te trillen, maar sterk genoeg om honderden keren per seconde tegen elkaar aan te slaan.

Als we schor zijn, vanwege een verkoudheid of een overmatig gebruik van de stem, merken we pas hoe gevoelig dit orgaan is. De situatie is anders wanneer knobbeltjes, gezwellen of andere ziekten blijvende schade aan de stembanden veroorzaken. Het resulterende verlies van de stem kan meestal niet ongedaan worden gemaakt. Tot nu toe dus.

In Wisconsin zijn ze daarom op zoek gegaan naar een manier om nieuwe stembanden te kweken. Het basismateriaal bestaat uit enkele cellen stembandweefsel en stembandslijmvlies. De onderzoekers namen zogenoemde voorlopercellen van deze twee weefsels, die eerder operatief verwijderd waren uit vier patiënten. Deze cellen zijn gekweekt op een driedimensionale stellage van collageen, gebaad in voedingsstof. Dat leverde de juiste cellen op, in de juiste stemband vorm.

Bij het testen bleken die het ook nog te doen. De wetenschappers implanteerden de stembanden in het strottenhoofd van (dode) honden. Toen lieten ze verwarmde, vochtige lucht langs de stembanden stromen terwijl ze de stembanden filmden met een high-speed camera. Het resultaat? De stembanden trilden, alsof ze in de honden hoorden. Hadden ze in een menselijke keel gezeten, dan had de patiënt geluid gemaakt. Dat wordt een volgende stap voor de onderzoekers.