Nieuws

Niets zien? Rondjes lopen


Doe je ogen dicht en probeer rechtdoor te lopen. Verder dan twintig meter kom je niet, zonder dat je een rondje begint te lopen.

Het is een bekend fenomeen uit films. Een vliegtuig maakt een noodlanding in de woestijn. De bemanning begint te lopen, op zoek naar hulp. Maar na een uur in de brandende zon komen ze alleen hun eigen voetsporen tegen: ze hebben een rondje gelopen.

Dat dit geen broodje aap is, noch een cliché van scriptschrijvers in Hollywood, bewijst onderzoek van het Max-Planck-Institut für biologische Kybernetik in Tübingen, Duitsland. Onderzoekers van dit instituut dwaalden met proefpersonen door de Tunesische woestijn en door een bos in Duitsland. De mensen die aan het experiment meededen, droegen zeer nauwkeurige GPS zenders.

In alle gevallen gebeurde hetzelfde. Na maximaal twintig meter begonnen de proefpersonen een rondje te lopen. Als mensen maar lang genoeg bleven lopen, kwamen ze weer op hetzelfde punt voorbij.

De sterkste desoriëntatie vond plaats bij mensen die met een blinddoek op moesten lopen. Zij maakten vaak al vanaf de tweede stap een cirkel. In veel gevallen had die cirkel een straal van maar twintig meter. Mensen die wel konden zien, maar bijvoorbeeld niet op een vast punt konden navigeren, deden het echter ook slecht.

De grote vraag is natuurlijk waarom dit gebeurt. De onderzoekers denken dat één van onze benen altijd dominant en dus sterker is. Wie gaat lopen, zet met dat been altijd meer kracht, waardoor je dus naar de zijkant wordt geduwd. Onze hersenen voelen dat ook wel een beetje, dus beginnen ze te corrigeren. Daar begint de ellende, want iedere correctie zorgt dat je iets verder van je koers gaat afwijken. Terwijl je voor je gevoel gewoon rechtdoor gaat. Pas nadat de proefpersonen hun cirkelpatronen op video terug zagen, wilden ze geloven dat ze rondjes hadden gelopen.

bron.

De Egyptische woestijn. Foto: Waterwin

De Egyptische woestijn. Foto: Waterwin