Nieuws

Geen honger voor sabeltandtijger


De sabeltandtijger is niet de hongerdood gestorven, blijkt uit onderzoek aan de Amerikaanse Vanderbilt University. De grote katten hadden waarschijnlijk tot hun uitsterving een volle buik. Ze verorberden in ieder geval niet ook het skelet van hun prooi, zoals wel gebeurt in magere tijden. Hun tanden vertonen namelijk geen bijzondere slijtplekken, zo ontdekten wetenschappers.

De sabeltandtijger, smilodon, stierf tussen 10.000 en 30.000 jaar geleden uit, aan het eind van het Pleistoceen. De dieren werden gekenmerkt door extreem grote hoektanden, die weliswaar er vervaarlijk uitzagen, maar toch ook kwestbaar waren. De precieze reden waarom de soort is uitgestorven is nog niet vastgesteld. Het zou klimaatverandering kunnen zijn, in combinatie met de opkomst van concurrerende diersoorten, waaronder de mens. Maar de uitkomsten van dit onderzoek wijzen in ieder geval niet op honger door gebrek aan prooi (door andere kapers op de kust of uitsterving). Dit is een deuk in de vaakgehoorde verklaring van het verdwijnen van zogenoemde megafauna; de grote dieren van de prehistorie.

De tanden die werden gevonden in La Brea teervelden, in Zuid-Californië, werden bestudeerd door onderzoeksleider Larissa DeSantis. Dankzij een nieuwe techniek kon zij het oppervlakte van de tanden microscopisch onderzoeken.

Beeld: Wallace63