DNA: Yeti is gewoon een beer


beer

Hij behoort samen met het Monster van Loch Ness en de Australische Bunyip tot de monsters die het meest tot de verbeelding spreken. Yeti, ook bekend als de verschrikkelijke sneeuwman, zou door de Himalaya schuimen, zich al dan niet voedend met dorpelingen uit afgelegen valleien. Maar er is slecht nieuws voor liefhebbers van de wild behaarde sneeuwman: volgens DNA-analyse is het gewoon een beer.

Biologen van de University at Buffalo (VS) hebben negen botten van de verschrikkelijke sneeuwman aan een genetische analyse onderworpen. De botten bevonden zich in particuliere verzamelingen en musea wereldwijd. De botten waren van verschillende dieren, bijna allemaal beren. Daaronder Tibetaanse beren en Aziatische bruine beren. Het bot dat zich in het Reinhold Messner Mountain Museum in Italië bevindt, is van een hond.

Het is niet de eerste keer dat de genetica op zoek is gegaan naar Yeti. In 2014 deed een team uit het Britse Oxford onderzoek op 37 haren of plukjes haar die van de bergbewoner zouden zijn. De haren bleken ook hoofdzakelijk van beren te zijn, met een paar exemplaren van schapen en mensen er tussen. Dat ging echter om een simpelere DNA-test dan deze op de botten, waarbij onder andere gebruik werd gemaakt van mitochondriaal onderzoek en fylogenetische analyse.

Dat stelde het team in staat om het DNA van de beren te linken aan de Amerikaanse bruine beer. Die tak van de berenfamilie splitste zich pas 650.000 jaar geleden af van de populatie in Azië, waarschijnlijk toen er een ijsbrug was tussen Siberië en Alaska. Zo heeft het Yeti-onderzoek onverwachte bijvangst: een beter begrip van de ontwikkeling van beren in Azië en Amerika. Maar het laat weinig heel van de fabel van de verschrikkelijke sneeuwman.

Volgens de onderzoekers is vrijwel zeker dat een groot deel van de Yeti-verhalen zijn gebaseerd op ontmoetingen met beren. Maar of dat het geloof in de verschrikkelijke sneeuwman zal doen afnemen?