Nieuws

Bloeddorstige bedwantsen in de val


Bedwantsen zijn een wereldwijde plaag. Maar hulp is onderweg: in Canada wordt een val voor de bloeddorstige beestjes ontwikkeld.

Alles voor de wetenschap, moet onderzoekster Regine Gries (foto) wel denken wanneer zij zich vrijwllig 180.000 keer laat bijten door bedwantsen (Cimex lectularius). Met haar bloed houdt ze de populatie in het laboratorium van Simon Fraser University in leven.

Tijdens het wekelijkse feestmaal voor de beestjes op haar arm, verzamelen collega’s hun uitwerpselen en huidschilfers. Op basis van de data hebben ze stoffen kunnen identificeren waarmee de beestjes naar een val zijn te lokken. Het gaat om een cocktail van feromonen, histamine en bedwantspoep.

Gries is de (on)gelukkige van het onderzoeksteam omdat ze betrekkelijk weinig last heeft van de beten. Gewoonlijk zorgen bedwantsen – afgezien van walging – voor rode bultjes en heftige jeuk. Maar bedwantsen kunnen ook de ziekte van Chagas overbrengen op mensen, vooral in Zuid-Amerika. Chagas is verwant aan de Afrikaanse slaapziekte en veroorzaakt onder meer hevige koorts, hoofdpijn en algehele vermoeidheid. Indien niet vroegtijdig behandeld, is de ziekte uiteindelijk dodelijk.

Bedwantsen zijn taaie overlevers; ze kunnen tot 35 weken zonder voedsel, meldt de GGD Amsterdam. Ze zijn roodbruin van kleur, maar na elke bloedmaaltijd kleuren ze donkerrood. Ze houden niet van licht, dus na hun snack trekken zij zich graag terug op een donkere schuilplaats. Vaak bedden, plinten, achter schilderijen, nabij stopcontacten.

Bedwantsen reizen makkelijk met koffers en tassen mee. Vandaar de snelle verspreiding de afgelopen jaren. Hotels (ook de chique) en studentenkamers van New York tot Groningen maken sinds een paar jaar opvallend vaker gebruik van ongediertebestrijders.

De resultaten van het onderzoek zijn gepubliceerd in het vaktijdschrift Angewandte Chemie.